غزل شماره ۱ حافظ: الا یا ایها الساقی ادر کاساً و ناولها

اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأساً و ناوِلْها
که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکل‌ها

به بویِ نافه‌ای کآخِر صبا زان طُرّه بگشاید
ز تابِ جَعدِ مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها

مرا در منزلِ جانان چه امنِ عیش، چون هر دَم
جَرَس فریاد می‌دارد که بَربندید مَحمِل‌ها

به مِی سجّاده رنگین کُن گَرَت پیرِ مُغان گوید
که سالِک بی‌خبر نَبْوَد ز راه و رسمِ منزل‌ها

شبِ تاریک و بیمِ موج و گِردابی چنین هایل
کجا دانند حالِ ما سبک‌بارانِ ساحل‌ها؟

همهْ کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر
نهان کِی مانَد آن رازی کَزو سازند مَحفل‌ها؟

حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ
مَتیٰ ما تَلْقَ مَنْ تَهْویٰ دَعِ الدُّنْیا وَ اَهْمِلْها

بیت اول:
ای ساقی، جام را بگردان و به من بده؛ چون عشق در ابتدا آسان به نظر می‌رسید، اما در ادامه دشواری‌هایش آشکار شد. «ساقی» کسی است که جام می‌دهد و در شعر حافظ می‌تواند معنایی نمادین هم داشته باشد.

بیت دوم:
عاشق به امید آن است که نسیم صبا گره‌ای از زلف یار باز کند؛ اما پیچ‌وتاب زلف او دل‌های بسیاری را بی‌قرار و غمگین کرده است. «نافه» کیسه‌ای خوش‌بو و «جعد مشکین» زلف پیچ‌خورده و خوش‌بوی یار است.

بیت سوم:
حتی در منزل یار هم آسودگی همیشگی نیست؛ هر لحظه صدای زنگ کاروان می‌گوید که باید بار سفر بست. «محمل» کجاوه‌ای است که در سفر بر پشت شتر می‌گذاشتند و «جرس» زنگ کاروان است.

بیت چهارم:
اگر پیر مغان، که راه را بهتر می‌شناسد، تو را به کاری فراخواند، به راهنمایی‌اش اعتماد کن؛ رهرو آگاه از دشواری‌ها و رسم‌وراه مسیر خبر دارد. «سالک» رهرو راه عشق یا معرفت است و «پیر مغان» نماد راهنمایی باتجربه و آگاه.

بیت پنجم:
کسی که در دل شب، میان موج و گرداب گرفتار است، رنجی دارد که آدم آسوده‌نشسته در ساحل نمی‌تواند درک کند. «سبک‌باران ساحل» کسانی هستند که خودشان با خطر و دشواری روبه‌رو نشده‌اند.

بیت ششم:
خودرأیی و دنبال خواسته دل رفتن، سرانجام حافظ را به بدنامی کشانده است؛ رازی که در جمع درباره‌اش سخن بگویند، دیگر پنهان نمی‌ماند. «محفل» یعنی جمع و مجلس.

بیت هفتم:
اگر خواهان حضور و نزدیکی به محبوب هستی، از یاد او غافل نشو. عبارت عربی بیت می‌گوید: «هرگاه به آن‌که دوستش داری رسیدی، دنیا را رها کن و به آن مشغول نباش.»

مفهوم کلی غزل:
حافظ از راهی می‌گوید که در آغاز آسان به نظر می‌رسد، اما دشواری‌ها و بی‌قراری‌های خودش را دارد. غزل بر شناخت مسیر، توجه به راهنمای آگاه و غافل‌نشدن از هدف اصلی تأکید می‌کند.

تعبیر کلی و نیت

این فال می‌گوید راهی که در پیش گرفته‌اید شاید در آغاز ساده به نظر می‌رسید، اما حالا دشواری‌هایش را بهتر می‌بینید. ناامید نشوید؛ بااین‌حال، تنها به خواسته خودتان تکیه نکنید و از تجربه فردی آگاه کمک بگیرید. اگر موضوعی را پنهان نگه داشته‌اید، در رفتار و تصمیم‌هایتان دقت کنید؛ چون بعضی رازها با گذشت زمان آشکار می‌شوند. پیام غزل این است که با شناخت و تمرکز ادامه دهید و شتاب‌زده تصمیم نگیرید.

پیام حافظ برای خواسته شما

اگر منتظر رسیدن به خواسته‌ای هستید، این غزل از صبر و گذشتن از سختی‌های مسیر می‌گوید؛ نتیجه را نمی‌توان با عجله به دست آورد. احساسات و تصمیم‌هایتان را با دقت بسنجید، از خودرأیی فاصله بگیرید و وقتی راهنمایی قابل‌اعتماد پیدا کردید، آن را نادیده نگیرید. در هر موضوعی که نیت کرده‌اید، قدم بعدی را پس از روشن‌شدن شرایط بردارید و همه امیدتان را به یک راه یا یک نفر گره نزنید.

جدیدترین و متنوع ترین فال های حافظ واقعی نایریکا را در لینک زیر ببینید

ورود به صفحه فال حافظ نایریکا

غزل شماره ۱ حافظ با چه بیتی شروع می‌شود؟

غزل شماره ۱ حافظ با بیت «الا یا ایها الساقی ادر کاساً و ناولها / که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها» آغاز می‌شود.

معنی «الا یا ایها الساقی ادر کاساً و ناولها» چیست؟

یعنی: ای ساقی، جام را بگردان و به من بده. این مصراع آغاز غزل شماره ۱ حافظ است.

تعبیر فال حافظ غزل شماره ۱ چیست؟

این غزل از دشواری‌های راه، نیاز به صبر و اهمیت کمک‌گرفتن از فردی آگاه می‌گوید. پیام آن این است که با شناخت بیشتر و دوری از شتاب‌زدگی برای رسیدن به خواسته‌تان تلاش کنید.